donderdag 22 februari 2024

In de schaduw van een boom

Vandaag, 23 februari, is het de geboortedag van één van ’s werelds grootste componisten: Georg Friedrich Händel. Hij werd geboren in hetzelfde jaar als Bach (1685) en kan zonder twijfel gezien worden als één van de belangrijkste barokcomponisten. Een ideale dag dus om even stil te staan bij één van zijn bekendste aria’s ‘Ombra mai fu’, ook wel het ‘Largo van Händel’ genoemd. Het komt uit de opera Serse, en in deze aria bezingt koning Xerxes zijn liefde voor de schaduw van een plataan. ‘Nooit was een schaduw van een boom zo heerlijk...’, klinkt het er. In deze grijze dagen is er echter weinig schaduw van bomen te bespeuren, en kan je slechts smachtend uitzien naar zonnige dagen waarbij de schaduw van een boom een zalige plek kan zijn om te rusten, elkaar te treffen, het glas te heffen, … Ook in de Bijbel wordt de schaduw van een boom verheerlijkt (Hosea 4, 13). Bijbels gezien heeft de schaduw vaak de betekenis van bescherming (Psalm 121, 5). In deze tijd waar de zon zich maar weinig laat zien hoeven we echter niet verstoken te blijven van schaduwplekken. Misschien kunnen we wel zelf voor elkaar dergelijke schaduwplekken creëren, elkaar beschutting geven, elkaar plekken en momenten aanbieden om tot rust te komen, om op verhaal te komen. En misschien kan het lied van Händel zelf zo’n schaduwplek zijn, hier gezongen door contratenor Franco Fagioli. Trouwens, wie geen genoeg kan krijgen van dit lied kan van eind maart tot begin mei terecht in de Opera van Antwerpen of Gent waar choreograaf Alain Platel en beeldend kunstenares Berlinde De Bruyckere zich in de voorstelling Ombra laten inspireren door de schaduw van een boom. Genoeg voedsel dus om te vertoeven in de schaduw van een boom in afwachting van de zon die komen gaat.

Pastor Gino


dinsdag 20 februari 2024

Baken

Is het je ook al overkomen dat je ergens aan een kust een vuurtoren ziet en je denkt: ‘daar wil ik naar toe’? Vaak is het een heel eind stappen om de bewuste plek te bereiken. Zo’n toren staat immers op één of andere verder gelegen landpunt of boven de kliffen aan de zee of op het einde van een staketsel zoals hier in Oostende. Sommigen staan op beroemde of beruchte plaatsen zoals in Finisterre op het einde van de Compostellaweg. Welke de plek ook is, hij werd gebouwd om schepen en schippers op een veilige manier een nabij gelegen haven te laten bereiken. Zoals de naam het zegt werd er oorspronkelijk licht gemaakt door een groot vuur aan te steken bovenop de toren maar sinds de komst van de elektriciteit werd het vuur vervangen door lampen. Van zodra de duisternis invalt zie je hoe zijn krachtige lichtbundels de nacht doorklieven. Het is een baken voor al wie zijn weg zoek naar een veilige plek. Op onze levensweg hebben we ook zo’n bakens nodig die ons de goede richting wijzen. Meestal staan we op onze autonomie, we willen op eigen benen staan en dat is ook goed, maar het is ook goed een ‘meester’, een ‘gids’, een broer of zus te hebben die ons wegwijs maakt in ons leven, in ons geloof. Zulke mensen kunnen we ‘wegwijzers’ noemen: goede vrienden, geloofsgenoten, geestelijke begeleider,… Is geloven niet juist, zich toevertrouwen, erkennen dat je zelf niet alles kan en weet. Het is goed, de geloofservaring van anderen vóór ons te lezen. De veertigdagentijd is een uitgelezen tijd om daar aandacht voor te hebben.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre


maandag 19 februari 2024

Bernadette Soubirous

Op 18 februari viert de Kerk de feestdag van de H. Bernadette Soubirous, precies een week na de feestdag van OLV van Lourdes op 11 februari, de verjaardag van de eerste verschijning van Maria aan Bernadette aan de grot van Massabielle in 1858.
Ik heb me sinds onze diocesane bedevaart naar Lourdes van augustus vorig jaar iets meer geïnteresseerd in het leven van de H. Bernadette. Wat me sterk raakt in haar is de armoede (of misschien beter uitgedrukt: de afwezigheid van opzichtige rijkdom) in haar leven; de ‘angst’ of het onbegrip dat ze aanvankelijk voelt als ze zich aangekeken voelt door Aquinò, de naam die ze aan de mooie dame gaf; maar ook de ontvankelijkheid voor de boodschap. En dan na de verschijningen, haar getuigenis met rustige standvastigheid over hetgeen ze ervaren heeft. Nooit iets méér verteld dan wat er gebeurd is, iedereen die haar iets anders in de mond wou leggen, duidelijk tegengesproken. Maar blijven aandringen dat zou gebeuren wat Aquinò haar gevraagd heeft: dat men een kapel zou bouwen. En bidden, blijven bidden.
In dit alles zie ik een grote gelijkenis met het leven van Maria zelf zoals verteld in de Evangelies van Mattheüs en Lucas: het onbegrip: zo zei ze tegen de engel ‘hoe moet dit met mij geschieden, daar ik geen man beken’; het toch durven en kunnen ‘ja zeggen’; de lofprijzing in het Magnificat (ge moet dat zelf eens lezen, dat is allesbehalve ‘vrome prietpraat’ – misschien schrijf ik daar ooit nog iets over); het bewaren van alles in haar hart.
Maar zowel Bernadette als Maria leren ons dat het niet om hen gaat, maar om het Rijk Gods zoals Jezus het heeft aangekondigd.
Ik denk dat in deze vastentijd Bernadette en Maria voor ons voorbeelden kunnen zijn om een weg te tonen die leiden kan tot een innigere verbondenheid met Jezus, de Vader en Zijn mensen. Ik wens het u allen zeer graag toe.

Diaken Dirk

Bernadette aan de Lourdesgrot van Is Molas, Sardinië 

© Dirk Van Erps

donderdag 15 februari 2024

Mijmeringen

Deze foto die ik laatst op Facebook vond heeft mijn aandacht getrokken. Het deed me terugdenken aan toen ik klein was en met broers en zussen op het strand van Blankenberge elk jaar in de zomer weer mochten zandkastelen bouwen.
Maar dit jongetje heeft een groots project opgezet met, zoals ik het begrijp, God de Vader, omringt door vele mensen die zich allen verbonden weten met de figuur in het midden, waarschijnlijk Jezus. Hoe mooi is die gedachte… En weten dat straks het water terug opkomt en het hele kasteel in de zee zal verdwijnen.
Sommige van de kleine figuurtjes kijken naar buiten en anderen naar binnen. Zo is ons religieus leven ook, verbonden met God en Jezus, maar ook gericht op de buitenwereld. Beide zijn belangrijk, contemplatie en actie, ora et labora. Met de vasten geven we wat meer aandacht aan ons gebedsleven, maar toch steeds in verbondenheid met anderen, speciaal de minderbedeelden in de maatschappij.

Pastor Peter

Tevredenheid

‘Ken jij het geheim van tevredenheid?’ (BZN februari 2024)

Er zijn zo van die dagen dat ik de indruk heb dat dit wel altijd een geheim zal blijven. Er staan verschillende punten op de agenda maar ik slaag er niet in ze allemaal af te werken. Het huishoudelijk werk zou gerust wat meer tijd mogen krijgen. Enz. Maar zeuren over wat niet is of niet lukt zoals ik het graag zou hebben, zal zeker niet bijdragen tot een grotere tevredenheid, integendeel. En ik zou liefst een lachend gezichtje aanvinken op mijn ‘evaluatiekaart’.
Eén van de voorbije dagen stond er op de Missiekalender: ‘Je hoeft niet perfect te zijn’ (of iets in die aard. Misschien zit daarin wel het geheim van tevredenheid: wat milder zijn voor jezelf. Maar ik denk dat het nog verder gaat. Wat ik kan en mag doen voor een ander geeft zoveel meer tevredenheid. Mijn blik voldoende van richting veranderen onthult het geheim wat verder.
Tijdens deze vastenperiode spreken de Bijbellezingen, zeker die uit het Oude Testament, over Gods verbond met zijn volk, toen en nu. Telkens opnieuw heeft Hij geduld en schenkt Hij nieuwe kansen. In Gods liefde mogen geloven: een gave, een geschenk! Waarom zou het me dan ontbreken aan tevredenheid?

Pastor Chris

© Pixabay

woensdag 14 februari 2024

Ieder huisje heeft zijn kruisje

Af en toe tijd kom ik nog eens in Mechelen en dan maak ik steeds van de gelegenheid gebruik om het Liturgisch Centrum De Peerle binnen te gaan. Ik sla er dan mijn voorraad kaarten in voor verjaardagen, geboorten, rouwbetuigingen en andere momenten. Ik kijk eens welke boeken er recent verschenen en koop er soms ook een kruisje voor één of andere gelegenheid. Je vindt ze in allerlei maten en materialen. Er zijn er voor misdienaars, voor doopsel, voor huwenden enz., bijna voor elk wat wils. Ze hangen mooi uitgestald op een bord zodat je rustig kan kiezen welk je zou kopen. In het leven kan je echter niet kiezen welk kruis op je weg komt. Vroeg of laat lopen we er tegen aan, niemand ontkomt eraan. De volksmond zegt het terecht: ‘ieder huisje heeft zijn kruisje’. Of op een andere manier verwoord met het citaat van de Jezuïet Jan Koenot bij het houten kruis van kunstenaar Luc Hoenraet in de tuin van de Oude Abdij van Drongen: “Wie omwegen maakt om aan het kruis voorbij te gaan loopt gevaar ook aan het leven voorbij te gaan. Wie in zijn eigen leven de werkelijkheid van zijn eigen kruis aanvaardt, geraakt stilaan voorbij aan het kruis in het Leven.” Bij het begin van deze veertigdagentijd laten we ons tekenen met een askruisje. Het is vluchtig maar we drukken er onze bereidheid mee uit dat we anders willen gaan leven, dichter bij God, bij de naaste en bij onszelf. Als we daarbij een kruis tegen komen, laten we er dan niet van weglopen maar het samen dragen.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

maandag 12 februari 2024

In mijnen / onzen tijd...

In mijnen / onzen tijd... een zin die probeer te vermijden. Op familiefeesten gingen de gesprekken  dikwijls over hoe goed het vroeger was en hoe de jeugd niet meer was wat ze geweest was. In hun tijd hadden ze tenminste nog... en dan kwam meestal een hele opsomming. Ik werd er niet vrolijk van. Dan dacht ik bij mezelf: heb je tenminste al geprobeerd om naar de jeugd te luisteren, te kijken waar ze wel mee bezig zijn, hoe ze op hun manier bouwen aan een toekomst,...?
In de missiekalender las ik onlangs: Jonge mensen vinden veertigers oud. Ouderen vinden vijftigers jong. Oud of jong zijn heeft niets met leeftijd te maken. Zo kan ik je vertellen dat mijn vader op zijn negentigste nog jong was omdat hij open stond voor zijn kleinkinderen. Hij had interesse in waar ze mee bezig waren. Elke week reed hij rond in het dorp om enkele dames op te halen om naar de kaartnamiddag bij Okra te gaan. Zo kwamen die mensen ook nog een buiten. Om bereikbaar te zijn of om hulp te vragen heeft hij zelfs op zijn negentigste leren werken met een senioren gsm. Oplossingen zoeken voor de situatie waar je voor staat, beter dan te zeuren hoe erg het is voor oudere mensen. Dat is jong zijn.
Jong of oud zijn heeft te maken met open zijn van geest, gericht zijn op de bredere gemeenschap, gericht zijn op de andere, gericht zijn op de 'Andere', op God. Is dit niet de rode draad die doorheen het ganse evangelie loopt?
Laten wij tijdens de veertigdagentijd misschien eens die rode draad opzoeken. Ik ben er zeker van dat we ons veel gelukkiger zullen voelen.

Pastor Mariette

donderdag 8 februari 2024

Traag door Brussel

Al van jongsaf aan ben ik een grote fan van de boeken van Eric de Kuyper. Hij is in Brussel geboren, studeerde aan het huidige RITCS, was producer bij de toenmalige BRT voor de filmaankopen, regisseerde, acteerde, gaf les, maar bovenal was en is hij schrijver. Hoe heb ik genoten van zijn autobiografische boeken zoals ‘Aan zee’, ‘De hoed van tante Jeannot’ of ‘Grand hotel solitude’. Op eenvoudige maar zo sprekende wijze vertelde hij er over zijn jeugdjaren. En hoera, na lang wachten verscheen vorige week nog eens een boek van hem onder de titel ‘Kijk! Daar, kijk! Traag door Brussel’. Na verschillende jaren gewoond te hebben in Frankrijk, Nederland en Duitsland woont de Kuyper sinds enkele jaren immers terug in Brussel en herontdekt hij de stad. En hij geeft toe dat je in deze stad vaak je ogen moet sluiten voor de verloedering en de lelijkheid, maar als je je oefent om traag door de stad te gaan, dan merk je voortdurend nieuwe dingen, aldus de Kuyper. Want zijn liefde voor de stad kan hij niet onder stoelen of banken steken. Maar om tussen de lelijke zaken mooie details te zien, moet je als het ware een oog voor het schone hebben. En dat heeft de Kuyper al zijn hele leven. In een interview met De Standaard twee jaar geleden naar aanleiding van zijn tachtigste verjaardag zegt hij dat hij dit van zijn moeder geleerd heeft. Zij kon elke dag verwonderd zijn en riep dan uit “Wat is het licht mooi vandaag!” of “Wat ruikt het hier lekker.” Over die verwondering gaat ook dit nieuwe boek ‘Kijk! Daar kijk!’. Ik heb het laatste boek van de Kuyper nog niet kunnen uitlezen, zit nog maar aan het begin, maar nu al weet ik dat het opnieuw smullen is! En hopelijk helpt het mij om wat trager door onze stad te lopen, in plaats van gejaagd van hot naar her. Want het is pas door de traagheid dat je de schoonheid opmerkt. Zo is het trouwens ook met God, die trouwens zoveel te maken heeft met Schoonheid. Wie gejaagd door het leven gaat kan Hem moeilijk ontmoeten. Traagheid in het leven is een betere modus om God/Schoonheid op het spoor te komen. Misschien kan de komende veertigdagentijd mij hier wat bij helpen.

Pastor Gino.

woensdag 7 februari 2024

Kiemkracht

Op één van de verdiepingen in het MAS (Museum aan de Stroom), in Antwerpen hangt een hele wand vol met bordjes van straten en pleinen die op één of andere manier met onze voeding te maken hebben. Alles wat er in verband mee staat passeert de revue: van grondstoffen, over dieren tot beroepen toe. Het had iets amusant om de hele muur te bekijken en te ontdekken welke straatnamen Groot-Antwerpen rijk is. Als ik dit schrijf zijn de eerste blokkades van landbouwers opgericht in ons land en is een groot deel van het avondnieuws aan de situatie van de boeren gewijd. Dit cursiefje is niet de plaats om positie te kiezen in dit moeilijke debat maar met straatnamen als ‘koren’, ‘rogge’, ‘bakker’, ‘graan’, ‘oogst’, ‘kaas’, ‘varken’ weet je dat ons leven vasthangt aan dingen die onze aarde voortbrengt en dit dankzij mensen die er al of niet hun levenswerk van maken. Vanzelf komt er geen brood op de plank, iemand zal er moeten voor zorgen. Ooit ging ik een week meehelpen tijdens de oogst op een boerderij. Deze en andere ervaringen bij mijn Franse vrienden in de Tarn, waar twee gezinnen op een boerderij wonen en werken, maakten dat ik met veel respect en bewondering naar mensen in de landbouw kijk. Ik merkte dat het vaak ook gelovige mensen zijn. Urenlang alleen op een tractor op het veld, heb je veel tijd om stil te staan bij de dingen. Steeds afhankelijk zijn van weer en klimaat maakt dat je beseft dat jij niet alles zelf in handen hebt. Je moet ook geloven in de kiemkracht van het zaad, anders begin je zelfs niet te zaaien, en wie moet er dan oogsten? Hoe vaak Jezus vertelt niet over zaaien, oogsten? “Met het koninkrijk van God gaat het als met iemand die zaad op zijn land heeft gestrooid. Hij slaapt en waakt, nacht na nacht en dag na dag, en het zaad ontkiemt en schiet op, zonder dat hij weet hoe.” zei Hij ergens. Hoe dit hele landbouwvraagstuk opgelost moet worden weet ik niet maar dat het zaad telkens weer zal ontkiemen is een hele geruststelling…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

maandag 5 februari 2024

Winterbanden

Het is bij ons thuis al een paar maal een thema van discussie geweest, maar winterbanden hebben we niet. Ik ben een vaste pleitbezorger dat het hier bij ons niet meer nodig is om nog winterbanden te kopen, te stockeren, te wisselen. Ute en Joachim denken er anders over. Voorlopig ben ik nog ‘aan de winnende hand’. We zullen zien.
Maar de ganse vorige week was ik in Nokia, een verloren stadje in de omgeving van Tampere, zo’n 180 km ten noorden van Helsinki (Finland). Ik was daar met een ganse ploeg collega’s in opdracht van de Europese Commissie, vergezeld door collega’s van de Finse concurrentieautoriteit, om bij Nokian Tyres op zoek te gaan naar bewijzen van de eventuele deelname van Nokian aan een prijskartel met andere bandenproducenten – ja, er waren zes ploegen onderweg in gans Europa, maar wij zaten het hoogst, te midden van sneeuw en ijs. En in februari zit gans Finland nog onder de sneeuw, de straten ook. En neen, zout strooien ze daar niet. Daarvoor is het te koud, maar wel steentjes strooien en de sneeuw en het ijs regelmatig afschrapen.
En in zo’n weer, wel dan ben je blij dat je winterbanden gemonteerd hebt. En – daar is iedereen het in de bandenindustrie over eens – Nokian winterbanden zijn de beste; zeker die met noppen eronder (die zijn bij ons zelfs verboden!) Op die manier verkoopt Nokian niet enkel banden, maar veiligheid – geborgenheid – vertrouwen – zekerheid. En ja, dat heeft een prijs die de consumenten duidelijk bereid zijn te betalen.
Veiligheid, geborgenheid, vertrouwen, zekerheid. Dit zijn belangrijke waarden, die neem je best au serieux. En in sneeuw en ijs, dan kan je op Nokian Tyres rekenen. En bij ons, wel, wij kunnen vast en zeker op onze God rekenen, Hij is nog betrouwbaarder dan een vierseizoensband!

Diaken Dirk

vrijdag 2 februari 2024

Lichtmis

Vandaag vieren we Lichtmis, en herdenken we het feit dat we als gedoopten onszelf elke dag weer aan God opdragen. En dat is niet alleen zo voor Katholieken, maar voor alle christenen. Het was dan ook een mooie ervaring toen we met vele parochianen van Anderlecht op bezoek waren bij onze Orthodoxe broeders en zusters voor een vespergebed tijdens de week van eenheid van de Christelijke Kerken.
Op het einde van het gebed vertelde de priester dat ze de gewoonte hebben om dan heilige zalf aan te brengen in de handen van de gelovigen. Dat zou een mooi gebaar zijn ook voor onze gebedsbijeenkomsten wanneer er geen communie is. We kennen dit gebaar wel met de ziekenzalving, en we zullen dat weer op 10 maart doen voor alle parochianen van Anderlecht in St. Jozef kerk, maar het zou dus ook op andere momenten zinvol kunnen zijn, bijvoorbeeld bij de herdenking van onze doopgeloften.
Na de koffiepauze hebben we dan nog wat samen in een kring gezeten om wat vragen te kunnen stellen aan de priester en zijn vrouw. Wat ik daarvan onthouden heb is dat om priester te worden men eerst moet getrouwd zijn. Wat een tegenstelling met de katholieke kerk waar men juist niet getrouwd mag zijn om priester te worden! Er zijn echter uitzondering bij ons. Ook de Orthodoxen kennen uitzonderingen, want hun bisschoppen zijn alleen zij die niet getrouwd maar wel priester zijn.
De oecumene helpt ons onze wereld te verbreden en ons verbonden te voelen met alle Christenen. Met Lichtmis worden er kaarsjes gezegend en aangestoken. In een Orthodoxe kerk worden ook vele kaarsjes gebrand voor iconen. Laten we ook zo vanavond speciaal een kaarsje voor ons huisaltaar thuis aansteken voor alle Christenen in de wereld, want nog velen worden vervolgd omwille van hun geloof.

Pastor Peter

donderdag 1 februari 2024

Kunnen

‘Ik kan, jij kan, wij kunnen.’ (BZN 29 januari 2024)

Vorige zaterdagvoormiddag was ik op het startmoment van Broederlijk Delen in Brussel.
Als inleiding op het thema kregen we de vraag iets te noemen dat we gedaan hadden of meegemaakt hadden wat we absoluut niet alleen konden doen. De meesten antwoordden: met familie of vrienden samenkomen, samen vieren. Er is veel dat je alleen kan doen of soms moet doen.
Maar ‘samen’ kunnen we zoveel meer. Zo is het thema voor de campagne van Broederlijk Delen: ‘Samen voor rechtvaardigheid werkt aanstekelijk’.
Samen kunnen we werken aan toekomst voor mensen dichtbij en mensen verder weg.
Zo lezen we in het evangelie dat Jezus bij het begin van zijn openbaar leven zijn leerlingen roept. Hij denkt niet: ‘Ik kan het wel alleen’. Toen en nu kan Gods Blijde Boodschap maar verkondigd en gedaan worden door verbondenheid van mensen.
Misschien vraagt u zich af wat de foto met dit alle te maken heeft. Bij de oud-leiding van de Chiro hebben we allen een ‘naam, een totem’. U raadt dus zeker welke de mijne is. Maar ik kan met veel verwondering kijken naar een colonne mieren die samenwerkt.

Pastor Chris

© Pixabay

woensdag 31 januari 2024

Dit is mijn huis

Vandaag is het al de laatste dag van januari en dat is voor allen die Don Bosco genegen zijn, een feestelijke dag en dus wil ik wat over hem schrijven. In 2010 trokken we met zo’n 300 misdienaars uit Vlaanderen en Brussel naar de grote misdienaarsbedevaart in Rome. Op de heenreis deden we ook Turijn en Assisi aan. Don Bosco en Franciscus waren meer dan een bezoek waar. Zo kwamen we nabij Turijn, in Castelnuovo d’Asti op de Colle Don Bosco waar Giovanni Bosco geboren werd. We bezochten er zijn geboortehuis en het museum. ‘Questa è la mia casa’, dit is mijn huis. Het staat er duidelijk en eenvoudig op de muur van het huis. Zijn vader stierf toen hij nog geen twee jaar oud was. Een harde tijd voor zijn mama en zijn twee broers. Maar de warmte en het grote hart van moeder waren van onschatbare waarde voor de verdere weg van Giovanni. Wat hij thuis ontving wilde hij doorgeven aan jongeren. Hij vroeg zelfs zijn moeder mee naar Turijn en samen zullen ze tien jaar zorg dragen voor ontelbare jonge mensen. ‘Questa è la mia casa’ werd ook voor hen realiteit. Bij Don Bosco vonden ze een thuis. Tot op vandaag gaat zijn werk verder over heel wereld. Meer dan ooit zijn jongeren op zoek naar een thuis, een plek, waar er naar hen geluisterd wordt, waar ze veilig kunnen opgroeien, waar ze kansen krijgen. Don Bosco wees onze Kerk een weg, laten we hem niet links liggen, opdat elke mens een thuis mag vinden…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

maandag 29 januari 2024

Waar heb jij deugd aan?

Vlaamse filmpjes, wie kent ze niet? Verschillende generaties hebben ze verslonden. Zaterdag werd er mij nog eentje in de handen gestopt en ik heb er deugd aan gehad om het te lezen. Het was niet zomaar eentje, het was in het kader van een Godly Play verhaal over Don Bosco. De man die het opnam voor de arme, aan hun lot overgelaten kinderen. Hij gaf hen een thuis, een ruimte om te spelen en ravotten, vertelde ze verhalen over Jezus, en zorgde dat ze een beroep konden leren. Het gaf mij een zekere verbondenheid met Don Bosco. Zijn liefde voor de kinderen en dat hij ook graag verhalen over Jezus vertelde trof mij. Mij verbonden voelen met iemand, dat is nog zoiets waar ik heel veel deugd aan heb.
Verbondenheid met mensen die eenzelfde doel voor ogen hebben. Samen zoeken hoe we ons doel  kunnen waar maken. Dit mocht ik vorige week meemaken tijdens enkele vergaderingen. Ja, ik mag het zeggen, de Brusselse kerk werkt hard en zoekt naar wegen om de Blijde Boodschap zo goed en zo dicht mogelijk bij de mensen te brengen. Dat samen zoeken schept een band en dat maakt mij gelukkig. 
Dit wens ik je deze week toe: dat je enkele dingen mag ontdekken waar je deugd aan hebt, wat jou blij maakt.

Pastor Mariette

© Mariette Dhondt

vrijdag 26 januari 2024

Hoeveel warmte straalt jouw huis uit?

De Stad Brussel heeft deze week een kaart online geplaatst waarop iedereen kan zien hoeveel warmte zijn huis verliest ( http://www.brussel.be/luchtthermografie ). Het helpt zowel de stad Brussel als haar inwoners om het warmteverlies in onze gebouwen aan te pakken en zo te zien hoe we beter kunnen isoleren. Misschien heb je er zelf al eens naar gekeken omdat je wellicht benieuwd bent hoe het met jouw woning gesteld is. Voor een woning is het natuurlijk niet goed dat teveel warmte door muren en ramen verdwijnt. Maar voor een mens daarentegen is misschien wel juist het omgekeerde belangrijk, namelijk dat we best zoveel mogelijk warmte uitstralen. Ik moest eraan denken toen ik deze week ’s morgens iemand vriendelijk met een goeiedag begroette, maar werd beantwoord met een norse blik en wat gemor, en zonder opkijken bleef hij naar zijn smartphone staren. Misschien had die persoon wel van alles aan zijn hoofd, maar toch zette deze reactie een beetje een domper op het begin van mijn dag. Soms heb ik de indruk dat we toch nog wat warmer met elkaar kunnen omgaan. Ik werd in deze gedachte bevestigd toen ik gisteren las dat de meest ongelukkige Vlamingen in Machelen wonen. Vlakbij dus! Mensen zijn er bang voor elkaar en zeggen met moeite goeiedag als ze mekaar op straat zien. Ze steken nog liever de straat over. Nochtans een kleine moeite, en het geeft een heel andere kleur aan het leven. Op vlak van energie kunnen we er dus best wel voor zorgen dat onze woning niet teveel warmte verliest. Maar figuurlijk gezien droom ik ervan dat al onze huizen en heel onze stad bloedrood kleurt, bloedrood van de warmte die we naar elkaar uitstralen. Is dat ook niet een beetje het Rijk Gods waar Jezus over spreekt? En dat Rijk Gods begint met kleine dingen, zoals dat verhaal over het mosterdzaadje ons leert.

Pastor Gino.

© Nieuwsblad

woensdag 24 januari 2024

Vredesduif

Twintig jaar terug was ik in Assisi met een groep jongeren van de Grijze Kat uit Antwerpen.
Met twee busjes reden we naar één van de mooiste plekken in Italië, op zoek naar de figuur en de geest van Franciscus. Op één van de vele plaatsen die we aandeden was er dit beeld van Franciscus. Niet bepaald het mooiste beeld van deze heilige maar er was iets bijzonders: in de mand die de heilige in zijn handen hield zat een duif. Rustig, half ingedommeld had ze haar plaatsje gevonden. Op korte afstand nog een paar concurrenten die hetzelfde plaatsje wellicht ook ambieerden. Ze leek niet van plan het af te staan. Van daar kon ze de passerende bedevaarders en toeristen veilig gadeslaan. Je liep er bijna aan voorbij. Nog op andere plaatsen, zoals boven op de Monte Subasio aan de Carceri, zagen we mooie witte duiven. Zo’n duif werd een symbool voor de vrede, naar het verhaal van de ark van Noah waarin ze met een olijftakje het einde van de zondvloed aankondigt. Vandaag is deze vrede veraf en zoekt de vredesduif veiliger oorden op zoals deze in de veilige handen van Franciscus. Op een afstand toekijkend welke chaos mensen er van kunnen maken. Wanneer zal ze weer onbezorgd kunnen vliegen, daar waar nu de verwoesting zaaiende bommen overkomen? Over de hoofden van mensen die naar haar uitkijken en die mekaar de hand willen reiken? Niemand kan het zeggen, maar ooit komt die dag, hij is niet tegen te houden. Ik kijk er naar uit…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

maandag 22 januari 2024

Melancholie tot kunst verheffen

Ute en ik waren vrijdag en zaterdag in Neuss (bij Düsseldorf in Duitsland) om er naar twee tentoonstellingen te gaan kijken. Over ons bezoek aan de Langen Foundation en vooral de zeer mooie ‘4 seizoenen’ met Japanse rolprenten uit de Edo periode (1603-1868) (nog tot 14 april) schrijf ik later misschien nog eens. Nu wil ik het hebben over de tentoonstelling ‘Gewagte Visionen’ (gewaagde visioenen) in het Clemens Sels Museum waar werken van George Minne en Léon Spilliaert getoond werden (nog tot 3 maart). Deze twee Belgische kunstenaars werden nog nooit op die manier samen getoond. Ik werd geraakt door werken van beide, bij Minne door zijn sculpturen de ‘3 heilige vrouwen (bij het graf)’ en ‘Moeder beweent haar dood kind’. Ook de schilderijen van Spilliaert hebben iets in-triest, je kan het gerust melancholie noemen. Het verbaast niet als je dan leest dat Spilliaert depressief was. Moeten omgaan met die onrust, met dat onbehagen, met het donkere dat men ziet in zichzelf, met het zwarte dat om je heen grijpt. Ik wens het niemand toe.
En hoe is Spilliaert daarmee omgegaan? Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat hij klare lijnen in zwart en grijs heeft geschilderd: Oostende, de zee, jonge duistere vrouwen. Ik weet ook niet of hij er zelf veel beter van geworden is. Maar hij heeft ons wel iets nagelaten. Intense werken die binnen dringen en die ook een intrinsieke schoonheid in zich dragen. Op die manier heeft Spilliaert melancholie tot kunst verheven.
En hoe gaan wij ermee om? Velen onder ons zullen zich ook af en toe wel een beetje melancholisch voelen. Zeker in deze donkere wintertijd, als het dan dagen en weken lang regent, als de gure wind waait, niet direct om vrolijk van te worden. En misschien moet dat ook niet altijd, vrolijk doen en vrolijk zijn. Alhoewel beter vrolijk dan in-triest. En ja, we moeten onze angsten in de ogen kijken, anders gaan ze ons nog erger aanjagen. Maar hoe doe je dat? ‘Het’ antwoord heb ik niet, maar ik denk wel dat verschillende kleine stappen met simpele en genoegzame dingen iets kunnen helpen. Dat kan misschien alleen, maar beter nog met twee – in goed gezelschap gaat veel: gedeelde smart, halve smart; gedeelde vreugde, dubbele vreugde. Misschien onze manier om melancholie tot kunst te verheffen?

Daarenboven, Hij is er ook altijd en bij Hem zijn we altijd welkom.

Diaken Dirk

Léon Spilliaert – Het spel der golven © Ute Wiegand

vrijdag 19 januari 2024

Winterpracht

Gisteren heb ik een dagje vrijaf genomen om ten volle te genieten van al dat moois in de natuur. Zes uur heb ik rondgedoold in de bossen en weiden rond Leuven. Ik kon er precies niet genoeg van krijgen… Er waren natuurlijk nog lopende zaken om aan te werken, maar ik dacht: laat me vandaag maar even zoals Maria zijn, en niet als Martha, en genieten van de winterpracht want ook dat is Gods schepping.
De foto is genomen aan het meer rond de Park Abdij in Leuven. Als een mens tot rust komt begint men de schoonheid rondom zichzelf te zien. En de mensen die ook rondliepen daar waren veel aansprekelijker als gewoonlijk. Ook dat geeft rust aan een mens. Zelfs mensen op weg naar hun werk vielen even stil bij al dat moois en stopten met de fiets om er ook een foto van te nemen.
Durven we nog even stil staan, bij ons zelf, bij de natuur, bij wat een mens ons gezegd heeft, wat God ons influistert? Het is geen taak voor met de advent of de vasten, maar iets van elke dag. En het is dat wat diepte en kracht geeft aan het leven.

Peter Baekelmans

© Peter Baekelmans

donderdag 18 januari 2024

Toevalligheden

Je hoort soms wel zeggen: ‘Toeval bestaat niet.’ en misschien wordt dat wel terecht gezegd. Ik weet het niet zeker maar af en toe maak ik ze wel mee, toevalligheden of onverwachte dingen. En ze geven vaak kleur aan het leven!
Vorige vrijdag nam ik deel aan de Bijbelnamiddag op het vicariaat. Tijdens de pauze stond ik te praten met een dame die ik niet kende maar ongevraagd nog een koekje haalde voor bij mijn koffie. Het heeft des te beter gesmaakt.
De Bijbelnamiddag heeft plaats op het vicariaat. Ik ga daar met het openbaar vervoer naar toe. Bij het gaan zat er voor mij een dame en we keken wel naar mekaar want we waren de ‘uitzondering op de regel’: geen smart- of iPhone in onze hand.
Nu wil het toeval dat bij het teruggaan diezelfde dame opnieuw op dezelfde metro zat als ik. En me aansprak met de vraag: ‘Ik u daarstraks ook niet gezien?’ Die vraag verraste en trof me: het kan dus ook nog dat mensen mekaar opmerken!
Toevallig vond ik bij het zoeken naar een foto voor deze blog deze: ‘Salve’, ‘wees gegroet’, letterlijk ‘wees behouden’. Een gelukkig toeval om u zo te mogen groeten.
Deugddoende toevalligheden gewenst!

Pastor Chris

© Pixabay

woensdag 17 januari 2024

Ten voeten uit

Net na Nieuwjaar ging ik een paar dagen uitblazen aan zee. Gezien de stevige wind was het eerder uitwaaien. Tijd om wat gas terug te nemen na de drukke kerstperiode en ook om een paar tentoonstellingen te zien die er vrij recent open gingen. Het Ensor-jaar is immers begonnen en er loopt ook een grote fototentoonstelling rond de zanger Arno: The show of life. 50 jaar lang volgde Danny Willems, een goede vriend, hem op alle mogelijke momenten van concerten, repetities enz. Het levert een bijzonder portret op van deze artiest. Je ziet de zanger groeien en de bekende zanger worden die we leerden kennen. Ik ben geen grote fan van hem geweest maar toen ik ooit in een crematorium ‘Les yeux de ma mère’ hoorde was ik echt ontroerd. Je kon alleen maar luisteren naar de sterke tekst. ‘Dans les yeux de ma mère il y a toujours de lumière’ is het terugkerend refrein. Hij was vaak nogal rauw zowel in zijn teksten als in zijn stem maar altijd authentiek. Er schuilde ook iets zachts en teder in Arno. De laatste ruimte toont foto’s rond zijn laatste weken en levensdagen. Bij de laatste foto staat zelfs de vraag vermeld om uit respect geen foto te nemen. Buiten aan de ingang van het gebouw staat een bronzen beeld van koning Boudewijn, innemend en met een zachte glimlach, zoals we hem kenden. Daarachter de poster met de foto van Arno. Een merkwaardig contrast en toch. Beiden ten voeten uit, beiden authentiek in wie ze waren, beiden zacht op hun manier. Beiden konden ze mensen raken. Bedankt Boudewijn én Arno, jullie waren echt… mens.

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

zondag 14 januari 2024

Het zit vanbinnen

Wat maakt dat sporters tot het uiterste gaan en er alles voor over hebben om te winnen?
Wat maakt dat mannen en vrouwen alles achterlaten en zich inzetten voor de minst bedeelden in landen waar het in het leven aan alle comfort ontbreekt?
Wat maakt dat mannen en vrouwen zich terugtrekken in gemeenschappen om hun leven in dienst te stellen van weken en gebed?


Het zit vanbinnen. Het is een passie of een roeping waar zij niet aan kunnen weerstaan en antwoord geven op die roep maakt hen gelukkig.
Dit zijn nu wel grote kleppers van voorbeelden. Het zijn engagementen die voor de meesten van ons niet weggelegd zijn. Toch weet ik dat iedereen wel eens iets heeft waarvan hij zegt: 'daar wil ik ten volle voor gaan'. Het zit vanbinnen...
Dit heb ik letterlijk mogen ervaren tijdens de viering op Kerstdag. Er waren twee twintigers aanwezig in de kerk. Ze wonen in het buitenland maar ieder jaar komen ze met met Kerst naar België. Op Kerstdag komen ze dan samen met hun ouders naar de viering in Sint-Jozef. Dat doen ze al verschillende jaren.
Nu bestaat er in Sint-Jozef de gewoonte dat de offergaven worden aangebracht door kinderen of door mensen uit de kerk. Ik vroeg aan de jongens of zij mee de offergaven wilden aanbrengen. Hun ogen blonken, ze zeiden volmondig 'ja'! Inderdaad die 'ja' kwam van binnen. Begin de jaren 2000 waren ze zelf misdienaar in Sint-Jozef, de ene tot zijn 16 jaar de andere tot 18 jaar en de passie was er nog steeds. Ze zouden graag nog eens de mis dienen. Ik beloofde dat ze volgend jaar met Kerst misdienaar mochten zijn. Ik zag twee gelukkige twintigers. Ze doen het nog altijd met hart en ziel. 

Bij het begin van dit nieuwe jaar wens ik je graag een 'passie', een 'roep' die van binnenuit komt.

Pastor Mariette

Justin en Laydon Day

donderdag 11 januari 2024

Twee medicijnen voor komende maandag

De feestdagen liggen achter ons en de eerste dagen van januari zijn voorbij. Buiten is het koud en dan realiseer je jou dat je nog twee grijze wintermaanden voor de boeg hebt. Herken je dat gevoel? Het is iets wat mij steeds bekruipt dezer dagen. Op de koop toe is het komende maandag ook nog eens Blue Monday, zogezegd de meest deprimerende dag van het jaar. ‘Feeling Blue’ betekent immers ‘neerslachtig, somber, down zijn’, en volgens een Britse psycholoog zou de derde maandag van januari de dag zijn waarop de meeste mensen zich neerslachtig, treurig of weemoedig voelen. De goede voornemens die we hadden genomen met Nieuwjaar zijn mislukt en de vakantie is nog lang niet in zicht. En buiten blijft het somber en donker. Alle reden dus om jou rot te voelen. Toch lijkt ‘Blue Monday’ vooral een Westers iets, want in India vieren de hindoes rond deze tijd de winterzonnewende. Ze zien deze donkere dagen van januari van de zonnige kant, want vanaf nu worden de dagen beetje bij beetje langer. Omdat ik u als bloglezer wil behoeden voor zo’n ellendige depri-maandag, hierbij twee tips, of beter gezegd twee medicijnen om de dag door te komen. Vooreerst: wees dankbaar. Dankbaarheid is voor vele zaken het beste medicijn. Zelfs niet enkel en alleen op ‘Blue Monday’. Door dagelijks dank te zeggen voor de vele mooie dingen ga je vanzelf optimistischer in het leven staan. Of zoals mijn ‘literaire kattenkalender’ het deze week zegt: ‘De wereld zit vol met kleine genoegens, het is alleen de kunst ze te zien, er oog voor te hebben.’ Het tweede medicijn voor maandag is ‘lief zijn’. Door iemand anders blij te maken, word je immers zelf ook blij. Geef je collega een (gemeend) compliment, of nodig een eenzame buur eens uit om te komen klinken op het nieuwe jaar, … Dankbaarheid en lief zijn. Het zijn de twee medicijnen die ik je graag aanreik om de komende ‘Blue Monday’ aan te kunnen. Veel succes!

Pastor Gino.

woensdag 10 januari 2024

Pelgrimstocht

Toevallig kwam ik bij dit gezelschapsspel uit via een collega priester. Gezien mijn interesse voor pelgrimeren vroeg ik of ik het even kon ontlenen. De spelers van dit spel maken een pelgrimstocht op zoek naar bekende bedevaartsoorden. Telkens moeten ze routefiches verzamelen en vormen daarmee een soort routekaart. Doel is dan de grootste bedevaart te maken. Het spel wacht nog om gespeeld te worden. Ik ben benieuwd. Net zoals ik benieuwd ben naar wat 2024 op mijn, onze weg zal brengen. Alles ligt nog open bij het begin van zo’n nieuw jaar. Langs welke plekken en bestemmingen zal het ons brengen? Wie en wat zal ons pad kruisen? Zo helemaal anders dan zo’n bordspel dat je elk moment kan onderbreken en wegleggen. Je kan het ook meerdere malen opnieuw spelen, zelfs met andere mensen. Met het jaar dat vóór ons ligt kunnen we dat niet. ‘Gedane zaken nemen geen keer’ zegt de volksmond. Veel kansen en mogelijkheden zullen ons geboden worden. Aan ons om ze te benutten en te grijpen. Een nieuw jaar houdt ook iets beloftevol in, we hebben de indruk dat alles kan en mogelijk is. Er zal weer veel op ons af komen en we zullen er onze weg moeten in zoeken. Zo lijkt het toch wat op een pelgrimsweg. Nog op een andere manier: we gaan in het vertrouwen dat we niet alleen onderweg zijn, vele tochtgenoten vergezellen ons voor een korte of langere tijd. Ontmoetingen die ons als mens kunnen verrijken en laten groeien. En Hij, de tocht- en bondgenoot bij uitstek, zal er altijd zijn, ook nu weer in de komende maanden. Dat is Zijn belofte en daar kunnen we van op aan. Buen camino! (Goede tocht!)

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

maandag 8 januari 2024

De dromer als profeet

De regelmatige lezer van de blogjes die u op maandag kan lezen, weet dat het dan regelmatig (enfin, eigenlijk bijna altijd) gaat over wat ik de dag tevoren, op zondag, gedaan heb. Ik wil u niet ontgoochelen en dus vertel ik u over één van de twee tentoonstellingen die we gezien hebben: ‘Le cri de liberté. Chagall politique’ in het museum La Piscine in Roubaix. Het was een kleine, fijne tentoonstelling maar met enorm veel werken en omdat het de laatste dag was, waren er ook veel, heel veel bezoekers. Wij dus ook.
Iedereen zal al wel één of meerdere werken gezien hebben van Chagall met de typische kenmerken van circusfiguren, een geit, een haan, ergens wel een ‘zelfportret’, mensen die zweven, Joodse mannen en vrouwen, moeders, een witte vrouw, gebouwen in en rond Vitebsk, het Russische dorp waar hij in zijn jeugd heeft geleefd. Als je een werk van hem ziet, dan weet je het direct: ja, dit is Chagall. Het is allemaal zeer poëtisch, zeer dromerig, zeer onschuldig. Maar dat is heel dikwijls maar schijn. Want achter dit dromen, zie je soms rook, vuur, nacht, dreiging. Je moet wel goed kijken, of iemand hebben die je zegt waar je kan naar kijken. En dan is de dromer plots een profeet. Iemand die waarschuwt, benoemt, laat uitschijnen.
Dromen en waarschuwen. Ik denk dat we ook in onze tijd daar behoefte aan hebben, als individu maar vooral ook als samenleving. Chagall als gelovige Jood kende zijn klassiekers (de Bijbel) en (h)erkende wat er rondom hem gebeurde: pogroms, Jodenvervolging, oorlog. Maar hij gaf, net door zijn poëzie, ook altijd een behoorlijke scheut hoop mee. Hoop: we hebben het er dikwijls over dat wij Christenen mensen van de hoop zijn.
Daarom nog een late kerstboodschap: laat ons dus ook maar een beetje dromen en een beetje profeet zijn. Het is goed voor ons en – jazeker – ook voor de samenleving.

Diaken Dirk

Fuite à Fils-Maria © Marc Chagall

donderdag 4 januari 2024

Kerst en nieuwjaar vieren

Hoeveel mensen hebben met de Kerst nog eens kunnen hun hartje ophalen aan familiebanden en vrienden. Zo belangrijk om een vredevol leven te hebben. Maar tegelijk ook weer zovelen die zelfs in oorlogssituatie deze feestdagen hebben doorgebracht.
De vrede thuis vieren met toch ook de problemen van de wereld in het achterhoofd. Ik hoop dat ieder van u een beetje de batterijen van het hart heeft kunnen opladen om weer ten volle die liefde van God aan iedereen die op je pad komt te schenken.
De foto is de kerstsfeer bij mijn tweelingzus thuis. Hoe ouder ze wordt, hoe meer aandacht de simpele kerststal en het samenkomen voor een etentje krijgen voor haar. Ook de kerstviering in de parochie leert ze meer en meer te appreciëren. Beter laat dan nooit… 😀

Gelukkig Nieuwjaar aan alle parochianen, pastores en vrijwilligers van de Nederlandstalige pastoraal in Brussel, en aan alle sympathisanten!

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

Nieuwjaarswensen

‘We hebben allemaal recht op traagheid’ (BZN)

Wenskaarten, wensen via mail of andere media, mondeling,…: ze horen bij het einde van een jaar en het begin van een nieuw jaar. We hopen dat het een goed jaar wordt, vol vrede, vreugde, geluk, gezondheid,… een gezegend jaar dus.
Ik zou graag een nieuwjaarswens toevoegen: wat traagheid!
Misschien fronsen sommigen nu de wenkbrauwen. Is 30 km. per uur in Brussel al niet voldoende, of in de file staan en ergens dringend moeten zijn? En moet dat nu echt: een ‘kletskassa’ om een babbeltje te slaan? En al die mails en berichten: die wil je toch zo vlug mogelijk lezen en beantwoorden? Begrijp me a.u.b. niet verkeerd: ik spreek helemaal geen oordeel uit want ik maak me die bedenkingen soms ook.
Maar wat ‘traagheid’ kan alleen maar waardevol zijn, denk ik. Wat tijd nemen om tot rust te komen, om te genieten van kleine dingen, van schoonheid in de natuur. Tijd kunnen maken voor ontmoetingen, voor de mensen met wie we samen leven, … . Absoluut geen verloren tijd!
Dus wens ik jullie allen bij het begin van dit nieuwe jaar een deugddoende portie ‘traagheid’ toe.

Pastor Chris

© Pixabay

dinsdag 2 januari 2024

Nieuwjaar

We zijn pas het nieuwe jaar ingestapt. De enen vierden het uitbundig, anderen wensten dat die dagen snel voorbij zouden gaan. Eén van de ingrediënten om van oud naar nieuw te stappen is vuurwerk afsteken. Vele gemeenten verbieden het. Er hangen immers allerlei ongemakken aan vast: geluidsoverlast, dieren die opgeschrikt worden en hier en daar zelfs ongevallen door onvoorzichtigheid. Anderzijds heeft het iets uitbundigs en feestelijk. Ik herinner me als kind de komst van een grote Delhaize in ons dorp. Bij de opening werden we ’s avonds vergast op een mooi vuurwerk, veilig afgevuurd vanop het dichtbij gelegen voetbalveld. Het hoort ook bij een nationale feestdag net zoals de nationale hymne. Verschillende malen kon ik het bewonderen op de ‘quatorze juillet’ in Frankrijk. Ik sta er telkens gefascineerd naar te kijken en die luttele minuten gaat er iets van een magische wereld open voor je ogen. Je kan er met een paar duizend mensen staan naar kijken en toch blijft het buiten een paar ‘oh’ en ‘wauw’ zeer stil. Nu ja, stil, de knallen van de vuurpijlen zijn soms oorverdovend. Het heeft ook iets spannends want je weet niet welke figuren of kleuren de makers aan het hemelfirmament gaan brengen. Zo heeft elk nieuw jaar ook iets onbekend en spannend. Zoveel staat te gebeuren en zoveel is nog verborgen. Zo’n jaar houdt ook beloftes in en we hopen op goede en mooie dingen. Ik kijk er samen met u naar uit, met vertrouwen, hoop en af en toe ook met verwondering…

Pastor Guido


© Guido Vandeperre

donderdag 28 december 2023

Schorremorrie

Deze week heb ik nog eens gekeken naar de uitzending van ‘Carols from King’s’ op de BBC, de dienst met lezingen en liederen vanuit King’s College in Cambridge. Zoals steeds is het een intens gebeuren. Dit jaar was ik blij dat ze opnieuw ‘O Magnum Mysterium’ van Morten Lauridsen zongen. Vele componisten hebben deze eeuwenoude tekst reeds op muziek gezet, maar volgens mij deed niemand dit zo pakkend als Lauridsen, de Amerikaanse componist die in 1994 dit stuk creëerde en er onmiddellijk wereldberoemd mee werd. Het zijn hemelse klanken die uitnodigen tot een intense rust. Je kan er zelf jouw mening over vormen in bijgevoegd filmpje. In dit lied wordt een bijzondere eer betuigd aan de os en de ezel als eerste getuigen van het wonderbaarlijke mysterie van Gods menswording. Nochtans wordt er in de evangelies nergens melding gemaakt van de os en de ezel. En toch horen ze onlosmakelijk bij het Kerstgebeuren. Wel vinden we deze twee dieren terug bij de profeet Jesaja: ‘Een rund kent zijn eigenaar en een ezel de krib van zijn meester’ (Jes. 1, 3). Het is vooral de heilige Franciscus van Assisi die de os en de ezel een prominente plaats heeft gegeven toen hij in 1223 een kerstviering hield in een grot bij Greccio met een kribbe en een echte os en ezel. Sindsdien zijn ze niet meer weg te denken uit elke kerststal. Leuk om te weten is misschien dat in het Hebreeuws ‘os en ezel’ klinken als ‘schoorwachamoor’. En met een beetje goede wil kan je in dat woord het Nederlands-Jiddische woord ‘schorremorrie’ horen. En is dat nu juist niet het mooie van het Kerstverhaal? De eersten die oog hebben voor Gods wonderbaarlijke aanwezigheid zijn ‘schorremorrie’, met name de os en de ezel, en de herders, die in die tijd het uitschot waren van de toenmalige samenleving. Bij God staat dus niemand buiten spel, ieder hoort erbij. Meer zelfs, onze God heeft een voorkeur voor ‘schorremorrie’, voor geslagenen, verstotenen, vertrapten, voor datgene en diegene die voor de wereld van geen tel zijn. Hij heeft oog voor het onbeduidende. Als dat geen troost is. Dankjewel, os en ezel, om mij daaraan te herinneren!

Pastor Gino.


woensdag 27 december 2023

Vuur

De voorbije weken waren er her en der kerstmarkten in en buiten Anderlecht. Hier in Anderlecht werd deze op de eerste avond opgeluisterd met een optocht met reuzen, waaronder de figuur van Erasmus voor mij de bekendste was, een fanfare, het gemeentebestuur en een aantal vuurspuwers. Misschien trokken deze laatsten wel de meeste aandacht in het avondlijke duister. Het heeft iets spectaculairs en spannends. Er wordt gezwaaid met een brandende fakkel en je ziet de man een vloeistof in de mond nemen (petroleum of lampenolie) en dan komt de verwachte steekvlam. Hoe meer vloeistof en hoe sterker de adem van de man, hoe groter de steekvlam die zich in de lucht boort. Je hebt wat lef en oefening nodig om het te kunnen maar eens je het onder de knie hebt, kan je velen blij en verwonderd maken. Adem en vuur en wat lef, daar draait het om. Tiens, denk ik dan; dat hebben we als christenen ook wel nodig in deze tijd: lef en een inwendig vuur dat telkens weer oplaait. Vuur om licht te brengen in deze donkere tijden. Adem om het uit te houden, om het uit te schreeuwen, om het uit te zingen. ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft’ zongen we in de voorbije Advent bij het ontsteken van een nieuwe kaars op krans. Dat wens ik u en mezelf toe, dat het vuur nooit dooft, ook niet in dit komende jaar 2024!

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

vrijdag 22 december 2023

VZW-Kerstmarkt

Deze dagen staan er kerstmarkten op alle belangrijke plaatsen in de steden. Ook in Anderlecht. Sinds vorig jaar neemt de Kerk van Anderlecht ook deel met een chalet vol met kerst artikelen voor het goede doel. Een eerbaar initiatief van de Nederlandstalige en Franstalige pastoraal om aanwezig te zijn in de «publieke sfeer». Vele vrijwilligers van de Kerk, jong en oud, nemen hier aan deel, in de kou maar met een warm hart.
Maar we zijn blijkbaar nog de enigen die echte Kerst artikelen aanbieden, en het ook niet voor onszelf doen maar voor de adventsactie van Welzijnszorg. Slechts weinige chalets zijn in dezelfde zin. Het begint meer op een “kermis” te gelijken met grote frituurkoten en winkels, dan een gelegenheid voor hen die “van goede wille” zijn om hun activiteiten te laten kennen, een ware Kerstmis. Men zou daarom kunnen denken om een soort van alternatieve kerstmarkt te starten waar alleen VZW’s zijn toegelaten, een “VZW-Kerstmarkt”. Wij geven in ieder geval het voorbeeld.
Zalig Kerstmis!!!!

Pastor Peter

© Peter Baekelmans

woensdag 20 december 2023

Warme mensen

 ‘Warme mensen zetten niemand in de kou.’ (BZN)

Er is al veel geschreven over ‘licht en warmte’ in de laatste blog. In deze donkerste dagen van het jaar hebben we daar meer nood aan dan anders blijkbaar. Een brandende kaars is welgekomen. De kerstkaarten die gestuurd worden zorgen mee voor dat licht en die warmte. Ik kijk daar altijd naar uit en ben gelukkig met elke kaart die ik mag ontvangen.
‘Warme mensen’ maken het hele jaar verschil maar nog het meest in deze dagen rond Kerstmis. Zo mag ik elke morgen per mail of via WhatsApp een wens voor de dag ontvangen. Deugddoend om zo je dag te mogen beginnen! Ik begin mijn dag in deze advent ook met het lezen van de adventskalender: bemoedigend hoe mensen schouder aan schouder opkomen tegen armoede. Ach, er zijn zoveel voorbeelden van kleine goedheid die licht en warmte brengen.
Dank U, God, voor alle ‘warme mensen’ die ik mocht en mag ontmoeten!

Pastor Chris

© Bond zonder Naam

Warmte en licht

Hoe beleef jij deze dagen, naar Kerstmis toe? Krijgt het kerststalletje een ereplaats? Maak je het binnen heel gezellig met lichtjes en kaarsjes? In de donkerste periode van de winter verlangen we naar dat licht en die warmte. Het maakt deel uit van de sfeer die we rond het kerstfeest maken. En toch is op vele andere plaatsen het heel anders. Ik herinner met de kerstvieringen in Congo (toen nog Zaïre) waar ik twee jaar als vrijwilliger werkzaam was in plaats van mijn legerdienst. Midden in het tropische woud op de evenaar varieerde de temperatuur van 20° tot 35° en de avond viel met een kleine marge elke dag rond 18u. Daar geen koude, donkere dagen waarin licht ontstoken wordt, maar behoorlijk warm en fel zonlicht bij het vieren van Kerstmis. Bij de kerststal stond een bananenplant in de plaats van de traditionele kerstboom. Maar we vierden even feestelijk de geboorte van Jezus met bekende kerstliederen en feestelijk geklede kerkgangers. Daar besefte ik voor het eerst goed hoe onze liturgie en het kerkelijk jaar in de vier seizoenen van het noordelijk halfrond ingebed liggen en erdoor gekleurd worden. Kerstmis met zijn licht en warmte door de komst van het Kind met zijn vrede en zijn vreugde. Pasen met de verrijzenis wanneer het nieuwe leven van de lente volop doorbreekt. Het helpt ons allemaal om deze kerngebeurtenissen in ons geloof te vieren en tegelijk mogen ze ons niet afhouden van de kern van wat we vieren: God die mens wordt in Jezus en hoe zijn Verrijzenis ons voorgoed redt van alle dood. Tenslotte gaat het daarover, niet?

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

zondag 17 december 2023

Kleine stapjes

Nee, ik ben geen drie maal zeven meer, dat mocht ik aan den lijve ondervinden. Vorige maand was ik gezwind opgestaan en maakte mij klaar om vroeg te vertrekken naar het Vicariaat. Handtas, zak met mijn boterhammekes, en een zak met Godly Play materiaal... oh daar zat nog een stuk vilt in dat ik beter thuis kon laten want die had ik nog nodig voor de catechese. Met een zwier wilde ik het stukje vilt op de armleuning gooien... maar het viel enigszins anders uit. De combinatie van gooien, haasten, zakken vasthouden zorgden ervoor dat ik mijn evenwicht verloor en languit op de grond lag. En dat om halfzeven 's morgens. Wat nu? Even de tijd nemen om de gedachten die door mijn hoofd schieten te filteren. Moeizaam kwam ik recht maar ik voelde dat er niets gebroken was, al had ik wel veel pijn. Oef!  Met kleine stapjes stapte ik naar de auto (in beweging blijven zeggen ze altijd). Ik was opgelucht toen ik op mijn bestemming aankwam den dankte God dat het tot hiertoe goed ging. En het danken deed deugd.
Weet je wat mijn hart die dag nog verwarmd heeft? Toen iemand mijn voorstelde: 'zal ik een tas koffie voor je meebrengen? ". Die tas koffie heeft mij dubbel zo goed gesmaakt. Dank je wel !
Het is niet mijn bedoeling om een verslag te brengen van mijn valpartij maar het heeft veel gelijkenissen met de tijd waarin we nu leven. Oorlog, chaos, onzekerheid... zo dicht bij Kerstmis is de confrontatie des te groter. Goed dat we dat onder ogen zien maar we mogen niet bij de pakken blijven zitten. Proberen op te staan en kleine stapjes te zetten. We moeten in beweging blijven. Nadenken wat we kunnen doen...  kleine stapjes zetten ten goede, meehelpen lichtjes te zijn in deze donkere tijd zodat anderen die dreigen te struikelen rechtop kunnen blijven. En weet je wat daar heel veel bij helpt? Die kleine goedheid, zoals die tas koffie die ze voor mij meebracht. Kleine dingen doen voor elkaar, het maakt een wereld van verschil. Al die kleine stapjes, die kleine goedheid, zijn lichtjes die ons tot in Bethlehem zullen brengen.
Dat ook jij voor iemand zo'n lichtje mag zijn. 

Pastor Mariette

vrijdag 15 december 2023

Anti-kerstboom

Enkele dagen geleden zagen we in deze blog een foto van de kerstboom van diaken Dirk. Ik dacht, waarom vandaag in deze blog ook niet eens mijn eigen kerstboom voorstellen? Ik heb dit jaar immers gekozen voor een alternatieve boom. Eigenlijk puur uit gemakzucht. Ik zie het dit keer immers niet zitten om elke dag met de stofzuiger rond te trekken en alle gevallen naalden weg te werken. Noem het dus maar gerust een zekere luiheid. Daarom dacht ik, waarom niet gewoon een paar dorre takken gebruiken die afgevallen zijn enkele weken geleden bij de storm. Goedkoop (want de kerstbomen kosten tegenwoordig stukken van mensen) en lekker ecologisch op de koop toe! Ik moet zeggen dat ik eigenlijk wel best tevreden was van het resultaat (zie de bijgevoegde foto, maar ik laat het oordeel aan jou over). Totdat ik bezoek had en één van de gasten fijntjes opmerkte dat mijn kerstboom dit jaar eigenlijk een tegenspraak was van wat een kerstboom zou moeten zijn: het frisse groen dat we in de huiskamer halen als teken van hoop. Mijn boom was volgens hem eerder een teken van dorheid, wanhoop en verval. Een soort van ‘anti-kerstboom’. Dan nodig je eens iemand uit, en dan krijg je zoiets op je bord! Mijn enthousiasme over mijn boom was helemaal verdwenen. En aanvankelijk moest ik hem in zekere zin gelijk geven. Maar toen het bezoek vertrokken was en ik verder wat mokkend mijmerde over mijn alternatieve boom dacht ik: ik heb toch maar een dode tak voor even nieuw leven ingeblazen door ze in een warme huiskamer te plaatsen en te versieren met enkele kleurrijke ballen! Ik heb nieuw leven gegeven aan datgene wat afgeschreven was, niet meer van tel. Is dat trouwens ook niet de echte ‘Christmas Spirit’? Gaat Kerstmis immers ook niet over iets van het schone blijven zien in datgene wat op het eerste zicht niet mooi is? Hoop blijven koesteren ondanks alle wanhoop, licht blijven zien ondanks alle duisternis? Neen, mijn kerstboom is geen anti-kerstboom, maar die ten dode opgeschreven tak die versierd is, vertelt mij elke dag over Kerstmis, over wat het betekent wanneer Jesaja zegt dat het geknakte riet niet gebroken mag worden en de kwijnende vlam niet gedoofd mag worden.

Pastor Gino

© Gino Mattheeuws

dinsdag 12 december 2023

Een bijzondere groendienst

Af en toe kijk ik eens door het raam naar onze parochietuin. Ik kan er alle seizoenen zien passeren en zien hoe allerlei mensen even van een rustmoment in het groen genieten. Met de groendienst van de gemeente is er een ongeschreven afspraak dat ze het gras komen maaien en in de herfst de bladeren van de bomen opruimen. Die werden de voorbije twee dagen met luchtblazers bijeen geblazen en deels weggebracht. Ik vermoedde dat vandaag de rest zou opgehaald worden. Groot was mijn verbazing toen ik deze ochtend een ploeg in het wit gestoken mensen de bladeren zag opscheppen en met kruiwagens naar het verzamelpunt zag voeren. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik ging even kennismaken. Het waren leerlingen van de Cardijnschool die een afdeling groendienst hebben en hier aan het werk waren. Eén leerling is op stage bij de groendienst van Anderlecht en zo was de hele klas onder begeleiding van hun leerkracht Wouter aan het werk. Het was de eerste maal dat ik ze hier aan het werk zag en het was een aangename kennismaking. Kort maar hartelijk. Vaak is de tuin een plek van kennismaken met één of andere bezoeker, met een klas kleuters, met bejaarden van het woonzorgcentrum in de buurt. De natuur trekt aan en brengt ook mensen samen. Het is dan maar een kleine stap naar een babbel. Soms eenvoudig, soms ook diepgaander maar telkens deugddoend, zowel voor de bezoeker als voor mezelf. Laat er dus nog maar parkjes en pleintjes bijkomen. Het zijn plekken van ontmoeting en betekenen meer dan we denken…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre

zondag 10 december 2023

Het mag en het is goed

Op deze tweede Adventszondag voelen we dat Kerstmis nadert, langzaam maar zeker. En ja, we zien het ook als we in de stad rondrijden: de verlichting. En in de St Jozefskerk stond de kerststal en de vele kerstbomen waren mooie versierd – dank hiervoor aan de lieve Kabouters die al dit werk weer in stilte hebben volbracht.
En deze week waren Ute en ik in Monschau, het mooie stadje net over de grens vlakbij Eupen in de Hoge Venen. Het was al van mijn kindertijd geleden dat ik er nog geweest was. En weet u, het heeft ons deugd gedaan: het oude burgerhuis met zijn 25 ramen waarbij voor elk raam een nieuw glasraam geplaatst stond: het was een beetje een huizenhoge Adventskalender. En dan de kerstmarkt (enkel op vrijdag, zaterdag en zondag), maar de Glühwein gloeide en was straf, heel straf. En de Reibeküchen: een mengsel van verse aardappelen en een beetje zout goed gebakken in de olie met daarbij een scheut appelmoes. Lekker en enorm vullend.
En dan gisteren de kerstboom gaan kopen; ja, een echte – ik weet het, helemaal niet ecologisch verantwoord (en duur), maar toch – toch weer gedaan zoals elk jaar. Het riekt toch zo goed, mijnheer. En dan de kerstversiering uit de kelder gaan halen – hebben we alles gevonden; waar zijn de lichtjes nu weeral gebleven; ach ja, ginds in de hoek! Ik denk (maar durf het hier thuis niet al te luid zeggen) dat we ondertussen genoeg materiaal hebben om drie kerstbomen te versieren – en allemaal schone ‘echt Duitse’ sterren en ballen en engelen en notenkrakers en klokjes en zo voort en zo verder.
En dan nog de ‘echte’ adventskalender, de adventskrans, de Welzijnszorgkalender, de kerstaffiche aan de deur. Ja, de Advent is volop bezig en wij nemen er graag en volop aan deel.
En ja, we zijn het niet vergeten: het is een voorbereidingstijd op de menswording van God, ergens in een stalletje in een godvergeten uithoek van de wereld ergens ver van hier. Maar toch is dat nog steeds groot nieuws, goed nieuws. En die voorbereidingen, die tradities, wel die helpen ons om ons voor te bereiden – om Zijn weg te bereiden.
Het mag dus allemaal en het is echt goed zo!

Zalige Advent,

Diaken Dirk

© Dirk Van Erps

donderdag 7 december 2023

Oud-zijn

Wat betekent “oud-zijn”? Kijk naar deze fontein in het park Pamphilia in Rome. Vol met mos bedekt. Zo mooi! Een rijkdom aan verscheidenheid. En hoe mooi het water ervan afloopt….
Oud-zijn betekent rijk zijn aan ervaring, kennis, inzicht. Het maakt het leven veel rijker want men weet dat er veel meer schakeringen in het leven zijn dan men dacht als men jong was. Veel meer verscheidenheid onder mensen ook. Kunnen accepteren dat we allemaal onze eigenheid hebben maakt het leven gemakkelijk.
De Kerk heeft zo ook een grote verscheidenheid opgebouwd doorheen de eeuwen, ook in België. Bij een oecumenische bijeenkomst in Anderlecht laatst was ik onder de indruk hoe mooi die verscheidenheid is ook onder de Christelijke Kerken, waarvan wij er eentje zijn. De Nederlandstalige kerkgemeenschap wordt ouder, en wijzer, maar er zijn vele jonge kerkgemeenschappen, katholiek en protestant, nu ook aanwezig in Brussel die het geloof mee verder zullen verkondigen. Laten we vertrouwen op de Heer die roept en wij die antwoorden.

Pastor Peter

Fontein in het park Pamphilia in Rome
© Peter Baekelmans

Nostalgie

Dat woord kwam spontaan bij me op toen ik gisteren de blog van pastor Guido las. Waar is die ‘goede, oude tijd’ toen ik zelf een schoentje mocht zetten voor Sinterklaas of toen ik het speelgoed mee mocht verstoppen voor mijn broer die vijf jaar jonger is? Of toen zijn kinderen bij mij hun schoentje kwamen zetten want in hetzelfde huis zou hij mijn verdieping toch niet overslaan?
Terugdenken aan vroeger: ik vermoed dat we het allemaal wel eens doen. Het doet ook deugd om mooie herinneringen op te halen, oude foto’s te bekijken, … Voor mij brengt het de mensen die me dierbaar waren en zijn, dichterbij. En in de auto staat de radio vaak op de zender ‘nostalgie’.
Bij het begin van de week had ik afgesproken met een vriendin om samen naar de tentoonstelling van Dieric Bouts te gaan in Museum M in Leuven. We kennen mekaar vanuit onze studententijd daar. Een vleug nostalgie kleurt dan regelmatig ons gesprek. En soms is dat ook zo wanneer mensen spreken over de Kerk. Vroeger was het toch allemaal beter. De dalende cijfers van kerkbezoek, doopsels, begrafenissen, … lijken dat op het eerste zicht te bevestigen. Maar laat nostalgie ons niet vastpinnen op het verleden! Laat ons blijven zien wat nu goed is en uitkijken naar nieuwe toekomst!

Pastor Chris

© Pixabay

dinsdag 5 december 2023

Uitkijken naar

Vandaag is het 6 december, feest van de Sint, de grote kindervriend. Feest voor vele kinderen die hun schoen hebben gezet in de hoop er vanochtend wat in te vinden: lekker snoep en één of meerdere pakjes. Of deze traditie om ’s avonds wat klaar te zetten nog steeds leeft weet ik niet zeker. Ik herinner me wel iets van de sfeer, het had immers iets spannends om de dag zelf beneden in de woonkamer te komen en op ontdekking te gaan bij en rond de schouw. Bij de start van de cursus verteller van Godly Play werd ons gevraagd om iets mee te brengen dat verwees naar speelgoed uit onze kindertijd. Ik moest niet lang nadenken om hierbij uit te komen: een paar autootjes van Matchbox. Velen kregen een nieuw leven bij kinderen van vrienden en familie maar een aantal heb ik zorgvuldig bewaard. Ik was er uren zoet mee door ze op een zelf getekend parcours te laten rijden. Daarbij was de takelwagen van BP één van mijn favorieten. Elk had zelfs een eigen standplaats of garage. Op één doosje staat nog de prijs: 20 Belgische Frank. Best wel duur toen en dus kreeg ik maar af en toe een nieuw exemplaar uit de bijgaande catalogus. Het leerde me geduld te hebben, dat niet al mijn kinderwensen zomaar in vervulling konden gaan. Ik leerde de waarde van de dingen kennen en dat je dus met zorg moest omgaan met wat je kreeg. Bovendien was het geen ‘camelot’ maar waren het stevige autotootjes die ‘ongevallen’ en de tand des tijds glansrijk doorstonden. Ik kon uitkijken naar een volgende keer waarop ik weer zo’n mooi cadeautje zou ontvangen. Dat uitkijken, verwachten en wachten hoort niet alleen bij het Sintfeest maar nog meer bij deze tijd van Advent. Het cadeau dat we verwachten is zelfs koninklijk, een Kind, zo kostbaar…

Pastor Guido

© Guido Vandeperre